up down
about

Dirk Jan Jager is a visual artist working in a variety of media. He began his career as a painter, and in his performance work he still approaches painting from unusual perspectives. In many of his performances the living surface of the body is defined as a site of intervention. It becomes a blank canvas, yet its surface does not exactly receive, or host, images.

Jager alludes to motifs from painting or mythical figures to stage the body, allowing the familiar image to act as a second skin, which in the course of the performance is gradually peeled off, to reveal an anonymous, generic body. A central element in his work is the gesture of erasing identities, and images that support them.

Another aspect of his work is the interest in rituals and rites of passage, and transitional states that give birth to a new person, within a performative situation which involves the covering and peeling off the full surface of the body with different materials.

Alena Alexandrova

Interview Het Parool

In de tentoonstelling The complete sheet in Arti laat de Amsterdamse kunstenaar Dirk Jan Jager analoge foto's zien die hij als studies heeft gemaakt tussen1990 en 2007. "Ik kan nooit een geëffend pad afwandelen."

De laatste jaren timmerde hij aan de weg met spraakmakende performances als Leviathan, waarbij hij uit de nok van de Oude Kerk neerdaalde. Dit weekend grijpt Dirk Jan Jager (50) terug op ouder werk, de analoge foto's die hij maakte tussen 1990 en 2007. Tien contactsheets en tien zwart-wit foto's, afgedrukt op barietpapier, naast vijf kleurenafdrukken - elk contactsheet een weerslag van een performance zonder publiek.

Waarom bent u begonnen met fotograferen?
 "Het waren schetsen voor schilderijen die ik nog zou willen uitwerken. Ik maakte de foto's van mezelf met een zelfontspanner in verschillende ruimtes. Dit was een snelle manier van vastleggen, rauw, direct en eerlijk. Niet opgesmukt, niet bewerkt."

Hoe verhouden deze foto's zich tot de performance art waarmee u de afgelopen vijf jaar bezig bent geweest?
 "Schilderen is de basis, mijn eerste liefde. Maar de performances vormden een verlengstuk van wat ik al op de foto's had gedaan. In zekere zin zijn de foto's ook performances, maar dan zonder publiek. Ik heb veel met mijn eigen lichaam verbeeld, mezelf aan rituelen onderworpen, mijn lichaam laten reageren op verschillende ruimtes. Bij het eerste frame begin je met een idee, maar tijdens die 36 opnamen ontstaat een voortschrijdend inzicht."

U bent in 2007 abrupt gestopt met fotograferen. Waarom?
 "De digitale fotografie kwam op en je leek wel gek om nog analoog te fotograferen. Ik raakte erdoor in de war. Bij digitale fotografie is er eigenlijk geen limiet, terwijl die 36 foto's op een fotorolletje voor mij een kader vormden. Je kocht een rolletje, je fotografeerde blind en dan bracht je het naar een laboratorium. Daar zat heel veel opwinding in, tijdens het wachten, en ook teleurstelling."
 "Maar ik heb het nu weer opgepakt, die filmpjes, dat analoge geeft de foto's een soort puurheid, waarbij ik me thuisvoel. Het is mijn materiaal en het gáát ook over beperking, over: waar ligt mijn grens?"

U zoekt graag grenzen op, ook bij het etaleren van uw eigen lichaam.
 "Het is goed dat er restricties zijn in de media en het openbare leven. Maar grenzen kun je aftasten. Mijn werk is niet extreem, maar intiem en kwetsbaar. Het gaat altijd over fases, over jezelf opnieuw uitvinden, over vragen stellen: wat vind ik belangrijk, wat wil ik nu? Confronterend is niet het woord, maar het is wel ongemakkelijk. Het zijn zeer persoonlijke uitdrukkingen die ik naar buiten breng, ik kan nooit een geëffend pad afwandelen."
 "Het is niet zozeer compromisloos, maar ik wil gewoon mijn gang gaan. Het is nu voor het eerst dat de foto's afgedrukt zijn, één maal. Ik wilde ze zelf hebben. Noem het een fetisj: de materie, de kleur van het zwart, de glans van het papier, de tastbaarheid. Ook al vindt misschien niemand het interessant, deze stap moest worden gezet."

Marjolijn de Cocq
Het Parool, 10.12.2015



The Complete Sheet - artist book

Photographs: Dirk Jan Jager
Text: Simon Ferdinando
Design: Katja van Stiphout

Edition: 50

i-D Vice

https://i-d.vice.com/nl/article/de-analoge-selfies-van-dirk-jan-jager

Vandaag opent in de arti-galerie van Arti et Amicitiae in Amsterdam de expositie The Complete Sheet van Dirk Jan Jager. Beeldend kunstenaar Jager nam voor deze serie van 1990 tot 2007 een reeks analoge foto's waarin één subject centraal staat: hijzelf. De foto's zijn voor deze expositie voor het eerst afgedrukt, en sommige zijn zelfs nooit eerder aan publiek tentoongesteld.

Als fotograaf plaatste Jager zich in deze serie vóór de camera, in plaats van erachter. De foto's zijn geschoten met gebruik van een zelfontspanner, en altijd is er ergens in beeld wel een deel van de kunstenaar te zien. De foto's worden op geen enkele manier geïntroduceerd of toegelicht, en lijken niet meer te zijn dan een serie analoge selfies, waarin het subject zowel een man als vrouw kan zijn.

Met deze foto's zonder enige duidelijkheid of verhaal, daagt Jager de kijker uit om na te denken over het ego en hun eigen verhouding tot de foto's. Dit doet hij door met zijn zelfportretten te verwijzen naar de theorieën van diverse filosofen. Zijn serie is wat Artaud 'het lichaam zonder organen' zou noemen. Hiermee wordt niet bedoeld dat Dirk Jan zelf geen organen heeft, maar dat zijn lichaam constant in contact is met de buitenwereld - het ondergaat ervaringen en wordt daardoor beïnvloed. De buitenwereld is in dit geval de kijker, die in de serie niets anders ziet dan fragmenten van de kunstenaar zelf.

Wellicht onbedoeld laat hij ons zo nadenken over onze cultuur, waarin zelfverheerlijking centraal staat en we onze socialmedia-accounts vol zetten met foto's van onszelf. Volgens Jager zijn zulke beelden voornamelijk fetisjen, waarmee we ons bestaan binnen een groter geheel proberen te bevestigen. Dirk Jan Jager laat zo zien dat selfies een stuk filosofischer zijn dan je zou denken.

Robin Alper, 11 december 2015